جهت نزول : عبد اللَّه عباس و عبد اللَّه مسعود گفته‌اند : چون آيت ( مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ ناراً ) به گوش منافقين رسيد گفتند : خدا بزرگ است كه چنين مثلها بياورد در جواب شان اين آيه نازل شد . ترجمه : 26 خدا شرم ندارد كه مثل بياورد براى مردم از موجودات كوچك و بزرگ چون پشه و بالاتر از آن . پس آنها كه مؤمن شدند دانند كه آن درست است و از سوى پروردگارشان باشد و آنها كه كافر شدند گويند : خدا از اين مثل چه خواهد ؟ [ آنان بدانند ] به اين مثل گروهى فراوان گمراه كند و هم بسيارى ز مردم را رهبرى نمايد و البتّه بدان گمراه نكند مگر بدكاران را . سخن مفسّرين : * ( إِنَّ اللَّه لا يَسْتَحْيِي ) * - 26 مجمع : علىّ بن كثير ( يستحى ) با يك ( يا ) خوانده است . از امام صادق ع روايت شده است : در آيه ياد از پشه شده است تا مردم متوجّه شوند بكمال قدرت خداوندى كه در چنين حجم كوچك حيوانى مانند فيل ساخته شده است با زيادى دو بال . فخر : جمله‌ى ( لا يستحيى ) در برابر سخن مخالفين است كه گفتند : اين مثلها شرمآور است . گفته شده است خدا را شرم نيست و در بسيارى موارد بوسيله‌ى مثل مقصود به انسان فهمانده شده است چنان كه حضرت مسيح در انجيل هم با مثل مردم را راهنمائى كرده است پس از اين جمله‌ها امام فخر چند مثل از انجيل نقل مىكند 1 - مردى گندمى كاشت دشمنى داشت كه براى فاسد كردن زراعت او تخمى ناجور در آن ريخت و چون گندم سبز شد دهقانها گياه ناجنس در آن ديدند خواستند بكنند آن مرد گفت ممكن است در كندن اينها گندم هم كنده شود بگذاريد در موقع درو آنها را جدا خواهيم كرد ، چون هنگام درو رسيد دستور داد دروگرها خوشه‌هاى ناجنس را جدا كردند و سوختند و گندم را در انبار ذخيره كردند . اين داستان آدم است كه زراعت مىكند و مزرعه‌ى او عالم حيات بشرى است و گندم مردم ملكوتى صالح هستند و دشمن كه تخم بد كاشت شيطان است و آن دانه‌ى ناجور معصيتها است كه شيطان در دلها ميكارد و دروگرها ملائكه هستند